Podstawą przedsiębiorczości jest świadomość istnienia różnych kontekstów i możliwości, które pozwalają przekształcać pomysły w działanie w sferze osobistej, społecznej i zawodowej. Wymaga to znajomości i rozumienia podejść do planowania i zarządzania projektami, a także rozumienia procesów ekonomicznych oraz szans i wyzwań społecznych. Niezbędna jest również świadomość zasad etycznych oraz własnych mocnych i słabych stron.

Umiejętności te opierają się na kreatywności, która obejmuje wyobraźnię, myślenie strategiczne i rozwiązywanie problemów. Inne kluczowe zdolności to:
• Praca samodzielna i zespołowa oraz mobilizowanie zasobów (ludzkich i materialnych).
• Podejmowanie decyzji finansowych związanych z kosztem i wartością.
• Skuteczne komunikowanie się i negocjowanie z innymi.
• Radzenie sobie z niepewnością, dwuznacznością i ryzykiem jako elementami podejmowania świadomych decyzji.

Postawa przedsiębiorcza charakteryzuje się zmysłem inicjatywy, proaktywnością, otwartością na przyszłość, odwagą i wytrwałością w dążeniu do celów. Obejmuje ona także pragnienie motywowania innych, odczuwanie empatii, troskę o ludzi i świat, a także przyjmowanie odpowiedzialności i postaw etycznych w całym procesie tworzenia wartości. W takim znaczeniu przedsiębiorczość nie ogranicza się jedynie do umiejętność prowadzenia biznesu, ale przede wszystkim zdolność do kreatywnego i proaktywnego działania, które przynosi wartość społeczeństwu w różnych wymiarach.

W polskich szkołach przedsiębiorczość to przedmiot obowiązkowy, który w założeniu ma przygotować młodych ludzi do świadomego funkcjonowania w gospodarce rynkowej. W praktyce jednak często sprowadza się do zapamiętywania definicji, poznawania rodzajów spółek czy zasad opodatkowania. Same zajęcia często są prowadzone przez osoby, które nie miały doświadczenia w prowadzeniu własnej działalności gospodarczej, a brak autentyczności odbija się na motywacji uczniów. Jak można to zmienić? Rozwiązaniem jest większe otwarcie szkoły na praktyków – lokalnych przedsiębiorców, działaczy społecznych czy twórców startupów. To oni mogą pokazać młodym ludziom, jak naprawdę wygląda droga od pomysłu do realizacji. Rola nauczyciela mogłaby przejść z wykładającego teoretyka na organizatora procesu uczenia się. Oprócz tego można aktywizować samych uczniów poprzez konkursy biznesowe, projekty uczniowskie czy zarządzanie realnym budżetem samorządu szkolnego. W takim modelu przedsiębiorczość przestaje być suchą wiedzą, a staje się doświadczeniem, które najlepiej przygotowuje do dorosłego życia.